Εφηβεία και γονεϊκές προσδοκίες

Οι περισσότεροι γονείς δεν γνωρίζουν τι είναι φυσιολογικό και ρεαλιστικό να περιμένουν από τους έφηβους παιδιά τους. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί γονείς στενοχωριούνται και ανησυχούν εξαιτίας συμπεριφορών που είναι απολύτως φυσιολογικές να συμβαίνουν σε ένα έφηβο. Σύμφωνα με αρκετές έρευνες, οι περισσότεροι έφηβοι δεν είναι πολύ ιδιότροποι, ούτε δημιουργούν πολλά προβλήματα. Στις δυτικές κοινωνίες όμως το πρόβλημα έγκειται στον τρόπο με τον οποίο χειρίζονται οι γονείς το γεγονός ότι το παιδί τους περνάει εφηβεία. Η αντίδραση των γονέων αρκετές φορές ενδέχεται να προκαλέσει αρνητικά συναισθήματα και να ωθήσει τον έφηβο στην εκδήλωση αντικοινωνικών μορφών συμπεριφοράς.  

Οι γονείς παιδιών που βρίσκονται στην εφηβεία έρχονται αντιμέτωποι, από τη μία, με τις αλλαγές των παιδιών τους και, από την άλλη, με τα προσωπικά τους συναισθήματα και τη δική τους συμπεριφορά. Ο συνδυασμός όλων αυτών αποτελεί μια τεραστία αλλαγή και ταυτόχρονα, μια πηγή αυξανόμενου άγχους για τους γονείς. Εξάλλου, είναι πιθανό την ίδια περίοδο να βιώνουν την παρακμή  του γάμου τους, να νιώθουν θλίψη για τις ευκαιρίες που χάθηκαν όταν ήταν οι ίδιοι παιδιά, να συνειδητοποιούν ότι και οι ίδιοι μεγαλώνουν, να αισθάνονται ότι ο ανεξάρτητος έφηβος γιος ή κόρη τούς απορρίπτει και τους απομονώνει. Επίσης, υπάρχει η πιθανότητα οι γονείς να δέχονται εντονότερη κριτική από τους εφήβους που προσπαθούν να τους προκαλέσουν, να μειώνεται ο σεβασμός απέναντί τους ενώ ως εκείνη τη στιγμή  αποτελούσαν πρόσωπα ισχύος και καθοδήγησης. 

Οι αλλαγές αυτές έχουν συχνά αποτέλεσμα τη χαλάρωση της σχέσης των γονέων με τα παιδιά τους, σε μία περίοδο που εκείνα έχουν ανάγκη από διαρκή καθοδήγηση και στήριξη.  Η απόσταση που δημιουργείται μεταξύ ορισμένων γονέων και εφήβων προκαλεί μεν θλίψη, όμως δεν παύει να είναι δικαιολογημένη. Οι έφηβοι οφείλουν να απομακρυνθούν από τους γονείς γιατί η ανεξαρτητοποίησή τους αποτελεί αναγκαίο κομμάτι της όλης διαδικασίας. Το γεγονός αυτό στενοχωρεί πολλούς γονείς, οι οποίοι παύουν να ασχολούνται με τα παιδιά τους τη στιγμή ακριβώς που εκείνα χρειάζονται ειδική φροντίδα  και προσοχή λόγω του μεταβατικού σταδίου στο οποίο βρίσκονται.  

Ακόμα και όταν στο οικογενειακό σύστημα υπάρχουν προστριβές, η οικογένεια συνεχίζει να είναι ένα από τα αποτελεσματικότερα μέσα μετάδοσης αξιών στον έφηβο, παρέχοντάς του τα εφόδια ώστε να επιτύχει στο σχολείο και να έχει αυτοπεποίθηση στις σχέσεις με τους συνομηλίκους του.  Ένα μεγάλο στοίχημα για τους εφήβους είναι να διατηρήσουν καλές σχέσεις με τους γονείς τους ενώ προσπαθούν να επιτύχουν τους αναπτυξιακούς τους στόχους, μεταξύ των οποίων είναι ακριβώς η ανεξαρτητοποίηση και η απομάκρυνσή τους από εκείνους. 

Πολλοί γονείς εφήβων προβληματίζονται και ανησυχούν επειδή τα παιδιά τους δεν συζητούν μαζί τους τα προσωπικά τους ζητήματα. Εντούτοις, δεδομένου ότι οι έφηβοι προσπαθούν να ανεξαρτητοποιηθούν, είναι πιο πιθανό να μιλήσουν στους γονείς τους όταν οι ίδιοι το αποφασίσουν και όχι όταν το επιδιώξουν οι γονείς. Επιπλέον, αν οι γονείς αφήσουν στους εφήβους την πρωτοβουλία να ξεκινήσουν μία συζήτηση, οι πιθανότητες τα παιδιά να επιδιώξουν και στο μέλλον να συζητήσουν μαζί τους είναι μεγαλύτερες.